فاصله‌ٴ 210 تا 390 روز درنظر گرفته مي‌شد؛ يعني مي‌شد نتيجه گرفت‌، بچه‌اي كه سيزده‌ماه پس‌ از مرگ پدر فرضي‌اش متولد شده باشد، فرزند مشروع اوست‌.1
البته‌، اين نظريه كه نوزادان هشت ماهه زنده نمي‌مانند، كاملاً تخيلي بود و كم‌تر از ندانستن‌ مدت دقيق بارداري درخور سرزنش‌؛ بااين همه تا نيمه‌ٴ سده‌ٴ هفدهم پزشكان و حقوق‌دانان آن را كوركورانه پذيرفته بودند! يكي از نخستين كساني كه به مبارزه با اين نظريه برخاست‌، پائولو زاتچيا سرپزشك پاپ بود كه در كتاب مسايل پزشكي و حقوقي (كتاب اول‌، 1621) آن را مطرح‌ كرد و اين نخستين كتاب مهم پزشكي قانوني بود.2 زاتچيا در كتاب اول‌، عنوان دوم (درباره‌ٴ مشروعيت و زنده ماندن‌)، مسئله‌ٴ چهارم‌، از آن بحث مي‌كند؛ او استدلال‌هاي خيالي را كه نوزاد هشت ماهه قادر به ادامه‌ٴ زندگي نيست مطرح مي‌سازد ــ پيدا كردن نمونه‌ٴ كامل‌تري از عدم‌ واقعيت تمام‌عيار و گزافه‌آميز ممكن نبود3 (نك لوكارد، ص 383 ـ 385). پزشك پاپ همه‌ٴ آن‌ اباطيل را شست و كنار گذاشت و نتيجه گرفت طفل هشت ماهه بيش از هفت ماهه احتمال زنده‌ ماندن دارد؛ نبايد اين‌همه به اعداد توجه داشت‌.4 اگر در كتابي كه خطاب به برگزيدگان روشن‌فكر سده‌ٴ هفدهم بود، اظهار چنين مطالبي لازم مي‌آمد، پدياسيموس را از اين‌كه سيصدسال پيش از آن چنين بحث‌هايي كرده است‌، نبايد سرزنش كنيم‌. پيش از خاتمه‌ٴ اين مطلب‌، بهتر است اضافه‌ كنم كه هرچند زاتچيا نه ماه را طول مدت بارداري طبيعي درنظر گرفت‌، امكان بارداري‌ طولاني‌تر، تا ده ماه (شمسي‌) را رد نكرد.
2. ارمنستان‌. درباره‌ٴ فعاليت‌هاي پزشكي ساير مسيحيان خاور نزديك چيز درخور گزارشي‌